Kampinoskie bobry. Sprzymierzeńcy kampinoskich bagien.
Kampinoskie bobry. Obecnie odwiedzając Kampinoski Park Narodowy niemal nad każdym ciekiem możemy odnależć ślady bobrów. Ale czy zawsze tak było?
Był czas, gdy na terenie Puszczy Kampinoskiej nie było ani jednego bobra. Ostatni raz przebywały one na tych terenach na początku XIX wieku. Przed II Wojną Światową w całej Europie było ich około 1200 sztuk. Od 1975 roku dzięki programowi aktywnej Ochrony Bobra Europejskiego, zwierzęta były ponownie wprowadzane w dorzeczu całej Wisły.
Kampinoskie bobry zostały reintrodukowane do KPN 26 kwietnia 1980 roku.
Łąki Strzeleckie (Obszar Ochrony Ścisłej Sieraków) – dziś już zarośnięte zamieszkało 7 osobników pochodzących z Pojezierza Suwalskiego. $ samice i 3 samce zasiedliły szucznie przygotowane żeremia (chaty bobrowe). Obecnie Kampinoski Park Narodowy zamieszkuje około 25 rodzin (100 osobników), które zkolonizowały wszystkie cieki.
Gryzonie te pełnią obecnie bardzo ważną rolę w regulacji i odpływie wody przeciwdziałając przeszeniu KPN. Są także elementem projektów “Kampinoskie Bagna” i “Kampinoskie Bagna 2“, mających na celu ochronę i odtwarzanie mokradeł na terenie obszaru Natura 2000″Puszcza Kampinoska”.
Dlaczego kampinoskie bobry pełnią tak ważną rolę?
Bobry są niezwykłymi hydrotechnikami. Potrafią przystosować środowisko do swoich potrzeb. Aby zabezpieczyć miejsca żerowanie i magazynowania pokarmu i zwiększyć swoje bezpieczeństwo (głównie przezd wilkami i ludźmi) starają się spietrzyć wodę. W tym celu budują tamy. Podnoszą w ten sposób poziom wody, która zalewa otoczenie. które się rozmnażają. Przestaje więc dziwić fakt, że ślady bytności wilków (tropy, odchody, znakowanie moczem, drapanie pazurami) można zaobserwować nie tylko w zachodniej, mniej dostępnej dla ruchu turystycznego, części parku.
Bóbr to największy europejski gryzoń. Dorosły bóbr może ważyć nawet do 30 kg.
Długość ciała to 100 -140 cm licząc z ogonem. Bobry mieszkają w żeremiach (chatach bobrowych) lub w norach. Żeremia budują na płaskim terenie gdzie niskie brzegi nie pozwalają na kopanie nor. Żeremie jest skonstruowane z takich samych materiałów, jak tamy – pni, gałęzi drzew i krzewów, mułu i dobnych kamyków. Żeremia mają ok 1,2 metrów wysokości i 3-6 metrów u podstawy. Tam, gdzie bobry znajdują odpowiednio wysokie brzegi, bobry kopią nory. System nor ma 40-100 m2 i składa się z komór mieszkalnych, spiżarni i otworów. wentylacyjnych i schodzących nad wodę. na zachód.
Bobry są aktywne w nocy, najbardziej w okolicy 22-23, w dzień są najczęściej w żeremiu.
Młode przychodzą na świat w maju i czerwcu. Rodzi się od 1 do 6 młodych, którymi opiekują się oboje rodzice. Dla mnie jednak najbardziej fascynującące są zęby i ogon bobra, ktore świadczą o idealnym przystosowaniu do życia w środowisku.
Spłaszczony i pokryty łuskami ogon (zwany także kielnią) może mieć nawet 30 cm długości i około 20 cm szerokości. Bóbr wykorzystuje go do budowy tam, przyklepując resztki błota i znalezione gałęzie. Uderzenie ogonem o wodę jest otrzerzeniem dla innych bobrów o niebezpieczeństwie.
Natomiast pomarańczowe zęby bobra rosną przez całe życie. Te długie siekacze mogą mieć nawet 10-12 cm i są ścierane podczas obgryzania gałęzi.
Kampinoskie bobry i szkody przez nie wyrządzane bywają kłopotem dla pobliskich mieszkańców.
Zdarza się bowiem zalewanie pól uprawnych, posesji, niszczenie grobli czy też przekopywanie wałów przeciwpowodziowych. Kampinoski Park Narodowy płaci odszkodowania mieszkańcom podtopionych terenów.
Pamiętajmy jednak, że jednym z najważnieszych walorów KPN-u są unikalne tereny bagienne. Ostatnio niestety są one bardzo przesuszone, również ze względu na zmiany klimatyczne. Nie sposób pominąć roli kampinoskich bobrów, które tworząc swoje środowisko życia, pomagają nam polepszać stosunki wodne w Kampinoskim Parku Narodowym.
Więcej ciekawostek przyrodniczych i informacji o Kampinoskim Parku Narodowym poznacie na wycieczce z Przewodnikiem PTTK po KPN.
